[SF] My Kitten (BangChan)

posted on 07 Aug 2013 02:57 by tictoc13 in SF-BAP

Title: My Kitten

Pairing : Yongguk x Himchan

Author : tictoc13

Rating : PG-13

Author note : I'm a BADMAN #ไม่ใช่

 

 


 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

                เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหูของผม

 

                ผมพยายามเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้ง..แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

                ท่อนแขนของใครคนหนึ่งอุ้มผมขึ้นมา ตัวของผมคงจะผอมมาก...มากเสียจนแขนนั้นแนบกับซี่โครงของผม

 

                ผมอยากลืมตามองว่าเขาเป็นใคร ผมกำลังจะถูกพาตัวไปที่ไหน

 

                แต่ผมไม่สามารถควบคุมตนเองได้เลย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ผมลืมตาตื่นในอีกสิบเจ็ดปีต่อมา.. ไม่หรอก ผมพูดเล่นน่ะ สิบชั่วโมงหลังจากนั้นผมก็ฟื้นแล้วพบว่าตนเองอยู่ในโรงพยาบาล ผู้ชายคนหนึ่งนั่งเฝ้าผมอยู่ เมื่อเห็นผมตื่นแล้วเขาก็ยิ้มร่า ลูบหัวผมก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

                เขากลับมาพร้อมคนอีกสามคน

 

                ผู้ชายคนแรกชื่อบังซองวอน รอยยิ้มของเขาเหมือนพ่อพระแสนใจดี ข้างกายของเขามีเด็กผู้ชายสองคน ผมคิดว่าน่าจะเป็นฝาแฝดเพราะพวกเขาหน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ

 

                คนซ้ายชื่อบังยงกุก คนขวาชื่อบังยงนัม

 

                แววตาของยงนัมเหมือนเด็กดีใจที่ได้ของเล่นใหม่ ส่วนยงกุกมองผมเหมือนเป็นไอ้ขยะตัวหนึ่ง ซึ่งนั่นก็ไม่แปลก ผมเป็นขยะตั้งแต่ตอนที่แม่เอามาทิ้งไว้หน้าโบสถ์แล้ว

 

                โบสถ์ถูกไฟไหม้ตอนผมอายุห้าขวบ คุณพ่อบาทหลวงแสนใจดีของผมหายไปในเปลวเพลิง นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมมีที่ซุกหัวนอนและมีอาหารกินครบสามมื้อ

 

                คุณบังซองวอนบอกว่าต่อไปนี้ผมคือลูกชายคนที่สามของเขา ฝาแฝดยงคือพี่ชายต่างแม่ของผม ฝาแฝดเป็นลูกของภรรยาหลวงอยู่บ้านใหญ่ ส่วนผมนั้นคือลูกภรรยาน้อย ผมถูกแม่พาออกจากบ้านไปตั้งแต่ยังแบเบาะ คุณซองวอนใช้เวลาอยู่หลายปีกว่าจะหาตัวผมเจอ

 

                ตอนนี้ผมมีสิทธิในตระกูลบังเทียบเท่ากับยงนัมและยงกุก

 

                ด้วยสมองของเด็กอายุเจ็ดขวบในตอนนั้น ผมไม่เข้าใจอะไรมากนักหรอก

 

                ยงนัมเอียงคอมองผม ถามพ่อของเขาว่าผมคือน้องชายคนใหม่ของเขาใช่ไหม

 

                ยงกุกมองผมพลางค่อยๆหรี่ตาลง ท่าทางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

 

                สองแฝดเดินเข้ามาใกล้แล้วผลัดกันกอดผมทีละคน ยงนัมเรียกผมว่าน้องชายอย่างง่ายดายจนผมอดกลัวไม่ได้ ผมเป็นแค่เด็กจรจัดที่นอนฟุบอยู่ริมถนน แต่พอฟื้นมาอีกทีกลับอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลและมีครอบครัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

                ผมค่อยๆหันไปสบตากับยงกุก

 

                นัยน์ตาสีดำสนิทนั้นยากเกินคาดเดา ยงกุกเข้ามากอดผมอีกครั้ง แขนยาวๆรัดกระดูกผมจนเจ็บไปหมด

 

                "น้องชายของฉัน" ยงกุกหันไปบอกยงนัมเสียงเข้ม ผมได้ยินเสียงยงนัมหัวเราะในขณะที่ยงกุกกดหัวผมแนบกับต้นคอของเขา

 

                "ฮิมชานเป็นของฉัน ใครก็ห้ามยุ่ง"

 

                แว่วเสียงยงนัมหัวเราะอีกครั้ง ตามด้วยเสียงของคุณซองวอนที่เอ่ยว่าอีกหน่อยคงต้องจับผมกับยงกุกมัดติดกันเพื่อไม่ให้ยงกุกตามไปหวงผมกับใคร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                               

 

                เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหูของผม ผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือแล้วขมวดคิ้วเมื่อเห็นเพื่อนสนิทวิ่งห้อมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ยองแจหอบจนตัวโยน  ผมมองและรอให้มันเอ่ยถึงสาเหตุที่ทำให้มันต้องวิ่งมาหาผมทั้งที่คณะของผมกับมันอยู่คนละฟากของรั้วมหาวิทยาลัย

 

                "ฮะ ฮิมชาน รุ่นพี่ยงกุกก่อเรื่องอีกแล้ว"

 

                นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้มันต้องวิ่งแจ้นมาหาผมด้วยสีหน้าแตกตื่นแบบนี้

 

                "ที่ไหน กับใครล่ะ"

 

                "ใต้..ใต้ตึกคณะนั่นล่ะ รุ่นพี่ยงกุกทะเลาะกับรุ่นพี่ฮยองชิก ไม่รู้เรื่องอะไรแต่รุ่นพี่ฮยองชิกพาพวกมาเต็มเลย" ยองแจละล่ำละลัก ยองแจกับยงกุกเรียนอยู่คณะเดียวกัน ยองแจสนิทกับผมเลยต้องคอยเป็นหูเป็นตาให้ผมในเรื่องของยงกุกไปโดยปริยาย

 

                ผมไม่ได้บอกใช่ไหมว่ายงกุกอายุมากกว่าผมหนึ่งปี

 

                โชคดีที่ยงนัมไปเรียนต่างประเทศ ไม่อย่างนั้นผมคงต้องปวดหัวกับพี่ชายทั้งสองคนไม่เว้นวัน

 

                "ฮิมชาน" ยองแจกระตุ้นผม เอื้อมมือมาดึงแขนของผมเป็นเชิงบอกให้ลุกขึ้น

 

                ผมเก็บหนังสือใส่กระเป๋าแล้วพยักหน้า

 

                "ไปหายงกุกกัน"

               

 

 

 

 

 

 

 

               

 

 

                ผมนึกว่าตนเองก้าวเข้ามาในสมรภูมิรบอะไรสักอย่างหนึ่งเสียอีก ผู้คนยืนอออยู่หน้าตึกเรียนเต็มไปหมด ผมคว้าไหล่คนที่อยู่นอกสุดเหวี่ยงให้พ้นทางไปทีละคนๆ สร้างทางให้ตนเองเดินเข้าไป

 

                ทีแรกพวกเขาก็จะด่าผมอยู่หรอก แต่พอเห็นหน้าผมทุกคนก็ปิดปากเงียบ

 

                ยองแจยืนมองอยู่หน้าสุดของกลุ่มชน หมอนั่นฉลาดพอที่จะรู้ว่ามีเพียงผมเท่านั้นที่เข้าไปได้

 

                ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงข้ามกับยงกุก คนนั้นคงเป็นรุ่นพี่ฮยองชิกที่ยองแจพูดถึง ด้านหลังหมอนั่นมีคนยืนอยู่อีกเจ็ดแปดคน ดูท่าทางแล้วแต่ละคนพร้อมที่จะพุ่งใส่ยงกุกขอแค่คนชื่อฮยองชิกอะไรนี่สั่งการ

 

                ให้ตายเถอะ อาจารย์ไปไหนกันหมดนะ หรือกลัวอิทธิพลของลูกศิษย์จนไม่กล้าเข้ามาห้าม

 

                ยงกุกยืนอยู่คนเดียวไม่มีพรรคพวก สองมือล้วงกระเป๋าท่าทางสบายๆ ผมกวาดตามองหาคนที่จะต้องอยู่ในบริเวณเวลาเกิดเรื่องแบบนี้เสมอแล้วถอนหายใจเมื่อเห็นใบหน้าเจ้าเล่ห์นั้นตีสีหน้าเรียบเฉยทำตัวเป็นเกาหลีมุงธรรมดา

 

                ไม่คิดจะห้ามเจ้านายอีกแล้วสินะ พี่แดฮยอน

 

                แต่ก็อย่างว่า ใครจะกล้าขัดคอคุณชาย ต่อให้เป็นคนสนิทที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กก็เถอะ

 

                "ตกลงมึงจะเอายังไง" ฮยองชิกถาม ยงกุกเลิกคิ้ว ทำท่าเหมือนอีกฝ่ายถามคำถามไม่เข้าท่า

 

                "กูก็จะกลับบ้านไง มีแต่มึงเนี่ยล่ะเรียกกูไว้แล้วพาหมาที่ไหนไม่รู้มาด้วย ชูคอสลอนเชียว" แสยะยิ้มเมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามเริ่มมีปฏิกิริยา ฮยองชิกไม่น่ากล้าเป็นฝ่ายเปิดเกมนี้ก่อนอย่างแน่นอน

 

                ผมถอนหายใจใส่เกมศักดิ์ศรีโง่ๆของผู้ชายตัวโตสองคน

 

                ผมคุ้นหน้าฮยองชิกมาก.. เหมือนผมเคยเจอเขามาก่อน

 

                "มึงยังไปไหนไม่ได้จนกว่ามึงจะตอบมาว่ามึงจะเอายังไงกับน้องสาวกู!"

 

                น้องสาว? ผมขมวดคิ้วกับตัวละครใหม่ที่โผล่ขึ้นมา น้องสาวของเขามาเกี่ยวอะไรด้วย

 

                ยงกุกยักไหล่ แกว่งกระเป๋าในมือเล่นสบายใจ

 

                "วันไนท์สแตนด์ก็จบ น้องสาวมึงไม่ได้เสียตัวให้กูเป็นคนแรกเสียหน่อย ท่าทางช่ำชองขนาดนั้น เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าคุณหนูคนสวยของจีไอกรุ๊ปเป็นนักล่าแต้ม" เสียงของยงกุกไม่ได้เบาเลย ฮยองชิกโกรธจนหน้าแดงตัวสั่นในขณะที่ฝูงชนรอบข้างเริ่มฮือฮา

 

                ผมขมวดคิ้ว พยายามนึกหน้าฮยองชิกให้ออก

 

                "ไอ้เหี้ยบังยงกุก!" ฮยองชิกพุ่งเข้าใส่พร้อมเงื้อหมัด ผมรีบถลาเข้าไปแทรกกลางอย่างรวดเร็ว

 

                ฝ่ามือของผมรับหมัดเอาไว้ได้ก่อนจะถึงใบหน้าของยงกุก แต่ถึงกระนั้นแรงหมัดก็ทำให้ผมเซไปด้านหลังจนแผ่นหลังปะทะกับอกกว้าง เจ้าของอกคว้าเอวผมเข้ามากอดแนบกาย

 

                เมื่อเห็นใกล้ๆผมก็จำฮยองชิกได้

 

                ผมรู้แล้วว่าอะไรคือสาเหตุของเรื่องนี้

 

                "ฮิมชาน.." ฮยองชิกเรียกชื่อผม ผมนิ่วหน้าน้อยๆเมื่อยงกุกรัดเอวแน่นขึ้น

 

                "ขอโทษนะ เราคงให้นายแตะต้องเขาไม่ได้หรอก" ผมบอกฮยองชิกเสียงเรียบ ผมนึกออกแล้วว่าเขาเป็นใคร เขาคือหนึ่งในคนที่ผมควงเล่นที่ผับประจำของผม เราเจอกันบ่อย...เคยมีอะไรกันหนึ่งครั้ง แต่ผมไม่เคยถามชื่อเขา เขาเป็นฝ่ายทักผมก่อนเสมอ

 

                ถ้าผมบอกว่าผมจำหน้าเขาไม่ได้จำได้แต่กลิ่นน้ำหอมเขาจะโกรธผมไหมนะ

 

                ฮยองชิกมองหน้าผมเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง ฝูงชนค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว จากการทะเลาะวิวาทเริ่มมีเค้าลางว่าจะกลายเป็นเรื่องอื่น

 

                ยงกุกยังคงกอดเอวผมเอาไว้ ฮยองชิกเก็บหมัดของเขาไปแล้วแต่ผมก็ยังไม่ไว้วางใจ ผมรู้ว่าลิ่วล้อที่ยืนอยู่ข้างหลังจะไม่มีวันกรูเข้ามาถ้าฮยองชิกไม่เปิดฉาก

 

                กลิ่นน้ำหอมโชยเข้าจมูก ผมรู้สึกได้ถึงริมฝีปากของยงกุกที่คลอเคลียอยู่แถวใบหู

 

                ฮยองชิกกำหมัดแน่น

 

                ผมพอจะเดาอะไรออก

 

                "ข่าวลือนั่น...จริง..ใช่ไหม?"

 

                ฮยองชิกไม่ใช่คนแรกที่พูดแบบนี้...

 

                ผมรีบกวาดตามองรอบข้างอย่างรวดเร็ว พี่แดฮยอนยืนกดโทรศัพท์ด้วยท่าทีปกติ แต่ผมรู้ว่านั่นย่อมไม่ปกติแน่นอน

 

                ลมหายใจอุ่นเป่ารดใบหู ผมไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองยงกุกในยามนี้

 

                "อย่าทำเขา.." ผมกระซิบ ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจแรงๆแสดงอาการไม่พอใจ

 

                ฮยองชิกก็แค่คนหนึ่งคนที่เข้ามาในชีวิตผมเวลาที่ผมเบื่อ เขาคงจะแอบสืบประวัติของผมเลยรู้ว่าผมอาศัยอยู่ที่ไหน และเป็นใคร บางที...อาจจะรู้ชาติกำเนิดของผมด้วยซ้ำ

 

                "ได้โปรด.." ผมกระซิบอีกครั้ง แขนแกร่งรัดเอวผมจนเจ็บไปหมด

 

                ผมกุมมือที่อยู่ตรงสีข้างเอาไว้ก่อนจะหันไปมองคนที่กำลังจ้องมองฮยองชิกด้วยดวงตาวาวโรจน์

 

                "อย่าทำเขาเลยนะครับ"

 

                "....."

 

                "พี่ชาย.."

 

                ยงกุกถอนหายใจเฮือก ผมรีบหันไปมองพี่แดฮยอนทันที พี่แดฮยอนสบตาผมแล้วยกยิ้มก่อนจะก้มหน้าลงไปกดโทรศัพท์อีกครั้ง

 

                ผมหันกลับไปหาฮยองชิก

 

                "ขอโทษนะฮยองชิก"

 

                ฮยองชิกมองผมด้วยสายตาปวดร้าว ผมไม่รู้ว่าเขาเสียใจเรื่องของผมหรือเจ็บใจที่เสียน้องสาวตัวเองให้ยงกุกกันแน่

 

                "หมดธุระแล้ว กลับบ้าน" ยงกุกพูดแทรกขึ้นมา  ร่างสูงดันผมให้เดินตามไปยังลานจอดรถ ฝูงชนแหวกทางให้เราพร้อมสายตาอยากรู้อยากเห็น ยองแจวิ่งตรงเข้ามาหาผม ยงกุกยอมปล่อยเอวเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามา

 

                "ฉันโอเค" ผมรีบบอกก่อนที่ยองแจจะเอ่ยปากถาม ผมมองสายตาของยองแจแว้บเดียวก็รู้

 

                'อีกแล้วหรือ'

 

                ผมพยักหน้าแทนคำตอบ ยองแจพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับไปหาจุนฮง แฟนของตัวเอง

 

                จุนฮงกับพี่แดฮยอนยืนขวางไม่ให้ฮยองชิกกับพวกตามผมมา

 

                ลำพังผู้ชายสองคนคงห้ามไม่ได้ แต่ปืนสีดำในมือแทนคำเอ่ยปากห้ามได้อย่างดีเยี่ยม

 

                ผมอดคิดในใจไม่ได้ว่าเป็นโชคดีของฮยองชิกที่ไม่โดนสั่งเก็บและกิจการที่บ้านไม่ถูกขยี้จนบี้แบน หรือเป็นโชคดีของผมที่เพื่อนสนิทดันไปเป็นแฟนกับบอดี้การ์ดของยงกุกกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ผมเข้ามายับยั้งสถานการณ์ไว้ได้ทันสินะ

 

                รถสีดำคันโปรดของคุณชายตระกูลบังค่อยๆแล่นออกจากลานจอดรถ ผมไม่คิดจะเหลียวมองเหตุการณ์เบื้องหลังว่าจบลงอย่างไร แต่ที่รู้คือพรุ่งนี้เรื่องของผม ยงกุก และฮยองชิกจะต้องกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์แน่นอน

 

                "มันนึกว่ามันเป็นใครถึงมาคาดคั้นให้ฉันตกปากจะรับผิดชอบเป็นแฟนกับน้องสาวมัน แค่ผู้หญิงเน่าๆ ล่าแต้ม คิดจะจับผู้ชายรวยๆทำสามี" ยงกุกเริ่มเปิดฉากสนทนาด้วยหัวข้อที่ผมไม่อยากร่วมวงพูดคุยด้วยเลย ผมนึกสงสารคุณหนูของจีไอกรุ๊ปในใจ เธอคงดีใจที่ได้มีอะไรกับคุณชายของตระกูลบัง แต่เธอคงไม่รู้ว่าเธอไม่มีสิทธิเป็นได้แม้แต่ของเล่น

 

                "ทำแบบนี้เพราะเบื่อสินะครับ" ผมเอ่ย ยงกุกมักทำแบบนี้เสมอเวลารู้สึกเบื่อ... ไปผับ ดื่มเหล้า หาผู้หญิงสักคนมานอนด้วย

 

                "ก็ไม่ต่างอะไรกับคนบางคนที่ไปนอนกับคนอื่นเพราะเบื่อไม่ใช่หรือไง" ยงกุกสวนกลับ ดวงตาสีดำสนิทจ้องผมเหมือนอยากฉีกออกเป็นชิ้นๆ

 

                ผมถอนหายใจ... ก่อนจะเสยผมแล้วหันไปสบตาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

 

                "ก็สนุกดีไม่ใช่หรือครับ อยู่ดีๆมีของเล่นเพิ่ม"

 

                ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มกลับ

 

                "ของเล่นของนายชักจะมากขึ้นทุกวันแล้วนะ คอนโทรลให้ดีๆหน่อยสิ"

 

                บุหรี่กลิ่นเมนทอลส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วรถ ผมปล่อยกลุ่มควันสีเทาหม่นล่องลอยในอากาศครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวไปจุมพิตแก้มสากด้วยริมฝีปากเจือกลิ่นบุหรี่

 

                "ยังไงผมก็เป็นลูกของคุณพ่ออยู่ดีไม่ใช่หรือครับ"

 

                "หึ..."

               

                "แล้วยังไงผมก็ยังเป็นของพี่ชายอยู่ดี"

 

                "ปากดี" ยงกุกฉวยบุหรี่จากมือผม อัดนิโคตินกลิ่นเมนทอลเข้าปอดตัวเองแรงๆก่อนจะพ่นควันโขมงเต็มรถจนผมอดไม่ได้ที่จะนิ่วหน้า

 

                "บอกลาไอ้ฮยองชิกได้เลยถ้าไม่อยากให้มันโดนเก็บเหมือนคนก่อนๆ"

 

                คำสั่งนั้นทำเอาผมคิดหนัก ผมควรจะบอกฮยองชิกยังไงดี แต่เขาคงรู้เรื่องหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ผมคือลูกชายคนเล็กของบังซองวอน เรื่องที่ผมเป็นลูกเมียน้อย  เรื่องที่ยงกุกไปฟันน้องสาวของเขาแล้วทิ้งจนเขาต้องมาเอาเรื่องถึงคณะ

 

                รวมถึงเรื่องที่ผมเป็นคู่รักกับพี่ชายต่างแม่ของผมเอง...

 

                ผมจุดบุหรี่มวนที่สอง ท่าทางนิ่งเงียบของผมคงทำให้ยงกุกไม่พอใจ

 

                "ให้เวลาคืนนี้หนึ่งคืน ไปล่ำลามันซะ ฉันก็จะทิ้งทวนกับคุณหนูของจีไอกรุ๊ปเหมือนกัน"

 

                ผมหันไปมองยงกุก คิ้วของผมค่อยๆขมวดเข้าหากันแสดงอาการไม่ใคร่พอใจ ซึ่งนั้นดูเหมือนจะทำให้ยงกุกพอใจมากทีเดียว

 

                "อย่าสั่งใครไปยิงยายเด็กนั่นทิ้งเสียก่อนล่ะ เข้าใจไหมน้องชาย"

 

                อารมณ์ของผมยังคงคุกรุ่นจนถึงบ้าน ผมเดินเข้าไปในบ้านพร้อมๆกับยงกุก ริมฝีปากหยักและจมูกโด่งคลอเคลียหัวไหล่ผมไม่ห่าง เหล่าคนรับใช้รู้ดีว่าควรหุบปากและเบือนหน้าไปมองทางอื่นมากแค่ไหน

 

                ผมพลิกตัวเป็นฝ่ายนั่งคร่อมเมื่อเราสองคนล้มลงบนเตียง ยงกุกยันตัวลุกขึ้นนั่งประจันหน้ากับผม

 

                ผมค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

                "ถ้าไม่อยากให้ผมเบื่อ พี่ชายก็อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวสิครับ"

 

                ยงกุกกระตุกยิ้ม สอดปลายนิ้วลอดเข้ามาทางชายเสื้อลูบไล้แผ่นหลังของผม

 

                "เอาแต่ใจจริงนะ น้องชาย"

 

                ร่างของผมถูกเหวี่ยงลงไปนอนแผ่หราบนเตียงกว้างและกลายเป็นฝ่ายถูกคร่อมแทน

 

                "ผมเป็นของพี่ แล้วพี่ก็เป็นของผมเหมือนกัน" ผมกระซิบ ไม่อิดเอื้อนเมื่อเสื้อผ้าร่วงหล่นไปกองอยู่ข้างเตียงทีละชิ้น

 

                "พี่ฆ่าคนที่บังอาจมายุ่งกับผมได้ ผมก็ฆ่าคนที่พี่ไปยุ่งด้วยได้เหมือนกัน"

 

                เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ท่าทางยงกุกจะถูกใจในคำพูดของผม

 

                "ดุจังเลยนะ ลูกแมวน้อย"

 

                ผมกระตุกยิ้ม ตวัดขากอดเอวอีกฝ่ายที่เริ่มเบียดสะโพกเข้าหาสะโพกของผม

 

               

 

 

 

                "ถึงแมวจะรักอิสระ แต่แมวก็หวงเจ้าของมากนะครับ"

 

 

 

 

 

 

                "พี่ชาย..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END.

--------------------------------------------------
 
 
 
enjoy reading ค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

#12 By (180.183.158.222|180.183.158.222) on 2014-10-07 00:24

เริ่มชอบฮิมลุคนี้แล้วสิ -///////-
ยั่วได้ใจมากเลย -///-
ฟินไปโลกหน้าแล้ววววววว

#11 By MAINBC (171.97.131.170|171.97.131.170) on 2014-03-10 22:06

โอโห!!!กระตุ้นอารมณ์สุดๆ

#10 By diamonside on 2013-10-06 20:51

ป๊าด..หวงกันน่ารัก.. #หรอ
555555
#ปล.รอเก็ทดาวน์อยู่น้าาาา

#9 By pspj (110.168.50.165) on 2013-08-10 02:05

แอร๊ยยยยยยยย!! 
ชอบอ่าาาา  ชอบฮิมชานลุคนี้สุดๆ >.<
อ๊ากกกกก  เขินอ่า  หวงกันได้รุนแรงมว๊ากกกก
-////-
ขอบคุณนะคะไรท์เตอร์ 
และอยากบอกว่าเค้ารอ Get Down อยู่นะตัวเอง
แอร้งงงง ^^v

#8 By @FERRARI (115.67.69.35) on 2013-08-09 19:54

อ้ากกก กกก เเบบมันเเบดกระแทกใจไปถึงขั้วไตมาก-..-
คือฮิมดูเชิดๆหยิ่งๆเย็นชาไปดูตอนบังมีเรื่องกันไรงี้ ชอบบบบ นางเเบดมากลุคนี้
เเล้วฟินเข้าไปอีกกับพี่ปรังโหด ดิบ เถื่อน เลว
ฟินทะลุจอกับความเเบดของคู่นี้ที่สุดอะไรที่สุด #กัดผ้า
เเล้วเค้าก็หึงหวงกันโหดมากจริง เเต่พี่ปรังยังมีลวนลามเหยินต่อหน้ากิ๊กเเละเหล่าประชาชีไม่อายฟ้าดินเเต่ฟินถึงจายยยย

ปล้ำโล่1.คิดถึงไรท์จริง ยิ่งอ่านยิ่งเสพติดฟิคของไรท์
ปล้ำโล่2.เค้ายังรอเก็ทดาวน์อยู่น่าาา-3-

#7 By Woo (115.67.37.18) on 2013-08-08 19:27


เป็นคู่ที่ร้อนแรงและหึงโหดกันดีจริงๆ

หึงกันแรงแบบนี้ ทำชาวบ้านเค้าเดือดร้อนกันไปทั่่วอ่ะนะ

^^!


ps. จงออบหายไปอีกแล้ว T^T จุนฮงยังได้โผล่เป็นบอร์ดี้การ์ดตอนท้าย แต่จงออบหายไป ... แง ~~~ !!!

#6 By natsu (115.87.183.200) on 2013-08-07 23:44

ประชดกันไปมาไม่ดี  แต่ฟินนะ
ฮื่ออออ  ฟินน้องฮิม หวงพี่ปัง ที่สุดอ่าาา 
ฮิมน่าฟัดน่ากดมาก 

#คืนนี้พี่ปังต้องจัดหนักๆ นะ

#5 By -cream- (223.207.104.209) on 2013-08-07 22:56

กร๊ากกกกกกกก
ศีลธรรมๆ จรรยา อ้า~~~~ ช่วยวิ่งชนชั้นทททททีcry cry cry

กี๊สสสสสส หมิ่นเหม่ม่านประเพณีมากกกกก

แบดแมนสินะ กร๊ากกกกกกกกกก

ฟิคนี้ชานๆแอบนางพญาเบาๆนะ
ทุกคนต้องหลีกให้นางนะ
กรี๊ดดดดดดดดดดด
แล้วอัลไลกันฮ้อลลลลลลลลลล~~
มีนัวเนียต่อหน้ากิ๊กกันด้วยยยยยยย ไม่เกรงสายตาประชาชีที่สวดดดดดดด บ้าๆๆๆๆๆๆๆ
ปรี้บังยังคงคอนเซป โหด เลว ไม่มีดีเหมือนเดิม กร๊ากกกกกกก มาแบบสั้นๆแต่อบายมุขครบเลยนะฮ้าาาาากุ๊กกี้//ช่างแตกต่างจากตัวจริงสิ้นดีcry cry

แต่เค้าชอบอ่อะ เค้าชอบบังร้ายยยย ยิ่งดูเอ็มวีแบดแมนมา นางจะโหดไปไหน ปรี้บังของน้องงงงงงง //ชานตบ

คิดตึ๋งไรท์ที่สวดดดดดดดดด

ปูลู เค้ายังมีฟามหวังนะ.........เก็ทดาวนนนนนน์ question question

#4 By Bcy (115.67.5.251) on 2013-08-07 21:47

*วิ่งไปร้องไห้แปรบ*
ฮรือออออออออออออออ ชอบฟิคเรื่องนี้จิงจัง
ไรเตอร์ทำเราติดฟิคตัวเองอีกแล้ววววว
โอยยยยย ชอบๆๆๆๆ ทำไงดี มีต่อใช่มั๊ย ชอบความแบดของยงกุก แต่ชองมากที่ฮิมชานสามารถหยุดความแบดทุกอย่างของยงกุกได้ โอยยยยยย ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่น่าหลงไหล ถึงของเล่นจะเยอะแค่ใหนแต่ก็มีตัวจริงแค่คนเดียว ฮรืออออออออ
ชอบๆๆๆๆ เม้นท์ไม่ถูกรู้แต่ว่าชอบมากกกกกกกกกกกกก ชอบมาดามบุคลิคนี้มากกกกกกกกกกก มานิ่งๆ เย็น แต่เซ็กซี่ขี้เล่นและเป็นกันเอง แอร๊ยยยยยยยยยย >/////////////<

#3 By Sherbet Bunny on 2013-08-07 17:53

พฮืออออออออออ
พี่กิ้ฟฟฟฟๆ ขอกรี้ดดดดด 15ตลบ
คือแบบบบไม่ไหวนะ...ไม่ไหวจริงๆนะ เขินอ้ะ

พี่ชาย.....น้องชาย ก็แต่ในนาม
ฮิมชานเรื่องนี้เหมือนนางพญามาก
ฉากที่เดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหายงกุกแบบผลักไหล่คนข้างหน้าทีละคนนี่ทันแบบ คืออแบดอ้ะแบด
ชอบมากก ภาพหน้าขาวๆหยิ่งๆโผล่ขึ้นมาพรึ่บเลยฉากนี้

ละถ้อยคำเรียบๆแต่แฝงความร้อนแรง คือ.....แบบจี้ดมาก
พี่ชาย........คำนี้คำเดียวจบเลย


**ตอนเด็กเหมือนยงกุกไม่ชอบฮิมนะ แต่ป่าวหวงน้องกว่าขนาดนั้น

ผมเป็นของพี่และพี่ก้เป็นของผม.....กัดหมอนขาด
ยงกุกก้ร้อนแรงนะ คลอเคลียไม่อายฟ้าดิน
ละฉากตอนที่ฮิมพูดพี่ชายย ละอดฮยอนเงยหน้ามาหึ ยิ้มเยาะนั่นมันนนน.....
ภาพยากเอ็มวีที่แดยิ้มลอยมาเลยยยย

ชอบอ้ะพี่กิ้ฟฟฟชอบมากๆเลยยย จิตาย ใจหวั่นไหว (//////.//////)

#2 By Qn (115.67.38.148) on 2013-08-07 08:36

อุเหม่...
ช่างเป็นลูกแมวน้อยที่ทั้งน่ารัก น่าชังเสียจริง -/-
คือทั้งยั่ว ทั้งน่ารัก ทั้งน่าฟัด ทั้ง........ อ่าส์ -/- #ฟินสินะ
และ... แล้ว พี่ยงกุกคะ พี่ชายอะไรคะ เซ็กซี่ไปนะคะ (เซ็กซี่?)
น้องแมวหวงเจ้าของ นอกจากหวงแล้วยังซ่าด้วยอ่า า า า า น่ารัก -////////-
อ่านแล้วฟินแบบลืมตาย (????)
อยากเลี้ยงแมวแบบนี้ #อะไรอินี่
ฟินก่อนไปเรียนสุดไรสุด ขอบคุณค่ะ -///-

#1 By The.K on 2013-08-07 06:57